X
تبلیغات
خه مبار هه ورامی(شعر ه و هه ورامانی)
تاريخ : یکشنبه ششم مرداد 1392 | 19:23 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
با عرض سلام به همه دوستان عزیز و مهربان

گویند حکیمی در حال نگاشتن نامه به حاکم بود در میان یکی آمد و گفت حکیم آرد نماند.او هم در میان نگاشت آرد نماند چون به دست حاکم رسید حکیم را احضار نمود و پس از دانستن علت او را از آرد بی نیاز کرد و از آن پس هرگز حکیم را چنین مسئله ای پیش نیامد.

 نان زیان را از کار بیندازد و فشار زندگانی چراغ حکمت و ادب کور کند حال این حقیر چونکه در بحر مصائب زندگی(کارمندی و ارزانی!!)در حال دست و پا زدنم لذا پوزش می طلبم که مدتها نبودم و نخواهم بود امیدوارم به سامانی برسم تا بتوانم غبار این زندگی را دوباره از چراغ قریحه بزدایم و به خیل عاشقان ادب باز گردم.  



تاريخ : شنبه سی و یکم فروردین 1392 | 19:21 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)


این پست تکراری است اما متاسفانه هزار بار تکرار آن کم است برای ماشینهایی که جگر طبیعت را بر برف پاک کن هایشان بسته اند...

آيا مي دانيد لاله واژگون هر 3 سال يكبار گل مي دهد؟

و ما با كندن آن ثمره 3 سال زحمت طبيعت را به باد مي دهيم؟ و لحظه اي بعد آن را در حالي كه پژمرده شده دور مي اندازيم!!! در حالي كه اگر آن را نكنيم  طبيعت زيبا مي ماند و ديگران با ديدن آنها لذت مي برند و  با بارور شدن و تخم ريزي آن سالهاي آينده تعداد اين گلهاي رو به انقراض در كوهستانهاي ما به روال سابق بر مي گردد.يكي از زجر آور ترين منظره ها براي من ديدن ماشين هايي است كه با گلهاي كنده شده لاله واژگون ماشين خود را تزئين كرده اند.و اصلا به فكر طبيعت نيستند و نسل اين گلها را در نزديكي جاده ريشه كن كرده اند متاسفانه....



تاريخ : شنبه سی و یکم فروردین 1392 | 18:24 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
مـــه حـــره مـــی رازی ده روازه کــه ی دل

ونـــی وجـــودم جـــه تـــو بــی حـــاســـل

جه شیره ی گیانت په روه رده ت کــه ردان

جـــه نـــا وه شـــیـــنـــه دوکـــترت به ردان

ئـــه زیــــه تـــم کـــه ردی نـو مانگ و نو رو

هـــه ر بـــی تـــاقـــه ت بـــو مـاچو ئه دا بو

بــاوشـــت حــازر هـــه ر عـــاجـــز بـــیـــان

هـه م ئــاشـتـم کــه ری بــه گــیــان گـیـان

مــوحـبــه تــی تــو جــه حـه د ئه و ده ره ن

گــه ر ســاتی نه بی لاشه م بی سه ره ن

دوعا کــه ی خــه یــرت نــه شونمه ن دایم

بــیــبــیــنــی کــارت مــه بــیــنــی قــایـــم

خــه فـــه تـــی زارو دایـــم نـــه دلــتـــــه ن

وردی زوانـــــی گــیـــلایــو مـــه حـــفـلته ن

«ئــاخ ئـــه داش مـــرو ئـــاد نـــیـــا چــیـــگه

یــا خــــوا نــه ژیـــوو ئــاد نـــامـــان ئــیــگــه 

چـاشـتـی مــه وه رو ئــاد نــانـــش نـــیــه ن

جــه ئــه ورایــیــنــه جــه ده سـم شیــه ن»

ئــه دا گـیــان به هه شت خاکه که ی پاته ن

بــه خـــوا دایــمـــه روحـــم جـــه لاتــــــه ن

تـا بـه روی مــه رده ن خــاکــی پـــاتــه نــان

جـــه دوریــت ئــازیــز کـــش و مـــاتــه نـــان

یــار و ره فــیــقــان بـــان بـــه قـــوربـــانـــت

فــدای پــه نــجــه کـه و نـان و ئــیــمــانــت

خــزمــه ت کـه م کـه رون ئـازیـز سته مه ن

تا به روی مه رده ن خزمه ت هه ر که مه ن 

خـــه مـبار تــا گـیـانـش بـه لـوتـش یــــاوو

خــزمــه تـــت کــه رو هــه تـــا کـــو تـــاوو




تاريخ : شنبه سی و یکم فروردین 1392 | 18:14 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
دلبه ر هه ناسه ی دله ی زه بونه ن

هه ناسه نه بو

دل بو به ئایر

بیباری تونه ن 

دلم به د به خته ن

مه زره عه ی بایر

بیه ن نه سیبش

ده مه و بورانه ن

کاژیوه قورسه

وه رویوه داخه

ئه و کولی گیانه ن

ژالانه بینیان

دله ی بیماره م

کی بو ته بیبش

بوله ش بوارو شاره که و دوریت

هه ر چن ئی وه روی

به دته ر جه بوله ن

خیاری گول به ده م

ده نگیوه ئاودار

چیری دزانت

کرپه ش چن وه شه ن

وه هار نزیکه ن

ده نگی سورنا مه ی

وه روه تاوشه ن

وه روه و ژالانه و دلو خه مباری

روجیار خه ریکه ن



تاريخ : پنجشنبه یکم فروردین 1392 | 15:21 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)


تاريخ : دوشنبه هفتم اسفند 1391 | 19:20 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
ئــيـنـانـا يـه زد و پـاوه م ئـاست جــــيا

يـــه زديــچ گرد گره ن هه ر شاديم نيا

ئه يري يـه زد و دل من جه به ين شيا

ئــيــنـه گـرد هيچه ن وه ختي شنوني

هــه نــاسـه م گـولـم ته نياينا كوني؟


ده بـالا و مـه نـشـاد فداي سه رت بو

فــه رخــي يــه زدي بــه نـوكه رت بو

يــه زدگردي يــه رم ده ر به ده رت بو

ئــه مـــن تــه فــتــه نـا تو عوقابكوني 

هــه نــاسـه م گـولـم ته نياينا كوني؟

يكي از ديدني ها ي طبيعي تفت عقابكوه است.در فاصله 30 كيلومتري محور يزد به شيراز در نزديكي تفت كوه تنها و زيبايي است كه تصوير عقابي تنها  و نشسته را تداعي مي كند.



تاريخ : سه شنبه بیست و ششم دی 1391 | 16:19 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
به این عکس نگاه نکنید! این عکس برای ندیدن است!
 
آیا این هم پلنگی است که می گوئید به گله هایتان حمله می کند؟ آیا خرسی است که کندوهای عسل تان را می خورد؟ آیا گرازی است که مزارع تان را شخم می زند؟ چطور می توانید این همه قلبی از سنگ را در سینه هایتان جابجا کنید؟ این بومرنگ سنگدلی که پرتاب کرده اید یک روز برمی گردد و به صورت خودتان می نشیند…
 
این گلوله های سربی تان را چال کنید، دست هایتان را بشورید، بوی خون دارد دنیا را بر می دارد….
شرم تان باد اگر نام انسان را یدک می کشید…

به این عکس نگاه نکنید! این عکس برای ندیدن است!



منبع: وبلاگ نودشه(کاک خالد حبیبی)


تاريخ : سه شنبه نوزدهم دی 1391 | 17:19 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)

شـای شـیـشـه چـه مان شـوهر ه ی شامه نی

شـای شـه کـه ر لـچـان شـه هـه نـشــامـه نی

هــه رســی خــه مــبــاره ن زاتـــی زریــــبـــــار

شوی خه م،شوعله ی شه م،تو خه م نامه نـی




تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم آذر 1391 | 17:5 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
بــاقــی مـه ردمان دلشا سیمیه ن

دنــیــاما یاسـای ریازی و شیمیه ن

ئه مـما تو ئازیز سه ردت که رد ئایر

چونـکــه هه ناسه ت ئیبراهیمیه ن



تاريخ : پنجشنبه بیست و سوم آذر 1391 | 17:48 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
در ايام گذشته متاسفانه كليپي تصويري منتشر شد كه دل هر انساني را به درد مي آورد كه طي آن چند ناانسان گرگ صفت در حالي كه آوازمیخوانند مي خندند و شادي مي كنند گوشت و جگر يك بز كوهي آبستن را درحالی که درتصویرجنین مرده اش دیده میشود به سيخ كشيده اند!! آيا حيف نيست براي چند كيلو گوشت و تفريحي زود گذرطبيعت را به لجن بكشيم و زحمت چند ساله طبیعت را با همه زيباييهايش در لحظه ای بخاطر هواهای نفسانی خود نابود کنیم؟آيا فرزندان ما حق ديدن اين تصاوير را در طبیعت ندارند؟




تاريخ : پنجشنبه بیست و سوم آذر 1391 | 17:42 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
دلم چون په رگار جه ده وري روته ن

بي كـه جي بروت ئه زلاعي روته ن

عــاشــقت ماراش رچــه ي زوانـش

خــه مــبــار عـاشقي بي ئابروته ن



تاريخ : پنجشنبه نهم آذر 1391 | 15:12 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)

این شعر اولین سروده من در سال 81 و برای انشای پاییز .معلم ما در آن زمان مرحوم غازی خلیلی از ادیبان زحمت کش شهر پاوه بود یادش گرامی.

پــایــیــز ئـــامـــاوه فـــه ســلـــی ره نگاوره نگ

زه رد و نـــارنــجــی قــاوه یـــی قــه شـــه نگ

پـــــایــــیــــز ئــــامـــاوه گـــه لاریــــزانــــــه ن

بـــه ئـــامـــای پـــایـــیـــز دلـــم حـــه یــرانه ن

هـــورپــــرای گـــه لا تــــا کـــو روی زه مــیــن

زمــــســان جـه کـه لـه و  که رده نش که مین

پــایــیـز چـون وه یــوه ن تــوره که ش زه رده ن

 جــه هــازش قـــفـــه و پــژمـــــه وو ده رده ن

ئـی پــیـره ژه نــی ســه د هـــه زار ســـالـــه

بـــیـــه و ره ئـــیـــســی ئــی بـــان و هــــاله

دیــســان شــوش کــه رده و بــه روزگـــــاری

پـــه ری کــاریـــگــه ر فــه ســلــی بی کاری

به رعه کس په ی دوکتور گه رمه ی کارشه ن

چـــونــکــه شــه وو رو هـــه ر بیمارش هه ن

هــه ر لــه یــوه بــدیه ی پاییز یه ک ره نگه ن

لــه یـــوه وه شــیــه ن لــه یــوه دل ته نگه ن

دیــســان زه نــگــیــالــیــش پــژگـنه یوه پاییز

زه مــیــنــی واتـــش خــیــربه یــو ئـــازیـــــز

چــوار مــانــگـیــن واران نــه وران ســـــه رم

قــرر بــیــان وه شــیــیــوه بــنــیـــــــه وه رم

حـــه یـــوان کـــریـــا گه ور باخان چول بیه ن

جـــه هـیـچ لــه یوه نه  هــورپــرای نــیـــه ن

گـــرد کــــه س پـــایـــیـزی به خه م مه زانو

گرد که س په ی وه هار ره حمه ت مه کیانو

ئـــه مـــمـــا خـــو پـــایـیز سولتانی شاره ن

پـــایــیــز چــون بیشکه ی دره خت و داره ن

یـــواش یــه واشــی مــــه وزوشـا به وه رم 

تــا کـــو هــه م دیـسـان هه وا بو وه گه رم

ئیسماعیل چون ویـــش روله ی ره زبه ره ن

دلــی فــه ســلانـه پـایـیـز لاش ســـه ره ن




تاريخ : یکشنبه پنجم آذر 1391 | 12:19 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)

مـــاکـــوان چــریــــش گــــرد کــــوا بــــه یــــدی

شاهوی شاش مه رده ن سه ر وه نه ش ده یدی

کوچی دوایی ئوستادی ئاوازی هه ورامی ماموستا سه باح هه ورامی له هه مو هونه ر دوستان و ئه دیبانی کورد تازیه ت بی.یادی له دلمانه وهیوا دارین گوری پر له نور و  عه شق و سیاچه مانه بیت.(الفاتحه).

ئی شیعری جه ساله و 88 دلی مینی بوسو راو هه مه دان کرماشانی واتینه م پیشکه شه تا بو.ئومیدواه نا جه نه زراته کاتا بی به شم نه که ردی.

بـــی وه فــایــه کــه ت گــیــانــش یــاونـا بین

دمــاو تــو ره شــه ن ســه ریـنـگا و ســه رین

بـــی تـــو دوزه خــه ن بــه هــه شتی به رین

شــاهـــو و ئــه لـوه ند و ئاته شـگاه و گه رین

گــرد هــیــلاکــیــنــی و مـه گره وان حـه زین

بــــــوری دوزه خــــــه  ســـه راواره کـــــه م 

دیـــقـــم کـــه رد کـــونــی تـــاقــه یاره که م

وه هـــاره ن چـــه م و عــه تـر و یاسه مه ن

ئــیــنـه شه که ره ن عه تره ن یــا سه مه ن

شــادی مـــه کـــه ران دره خت و چــه مه ن

فــه رهادش کوشته ن مه کری ئه هره مه ن

ســـه مــا جــه شــیــنی شیرینه ن ته مه ن

کـــونـــی شــیـــریــنــم ئــه ی دلـداره که م 

دیـــقـــم کـــه رد کـــونــی تـــاقــه یاره که م



تاريخ : سه شنبه چهارم مهر 1391 | 16:32 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
قوربانه و به رزاو دله که یت بو

قوربانه و دوه ده سه ماساوه کات بو

ئه ی یاره چه م مه سه کیم



تاريخ : یکشنبه بیست و دوم مرداد 1391 | 19:1 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
بــــه قـــوربـــانـــت بــو به خـــوا زارنــا

جــه ده ردی عه شقم ویــم بــیـزاره نا

گــجــیـــه کـــه ت بـــاره دیــده تـاره نا 

دمـــا بـــالاکـه یــت هــه ر  بــیـداره نا

ئــیــنــه خــــه یلیوه ن ته مــا داره نـــا

دماو تو وشکه ن چه مه که ی ئه سرین

هــــه تـــا کـه ی ئـازیز مه وزینه م گرین

من به به خته نا ویــت مــه که ر شیرین

مـــه واچـــه لاچـــو مـــن هـــه نـــاره نا

ئــیــنــه خــه لـــیـــوه ن تـــه مـــاداره نا

خـه م بیه ن به شم من جه ئـه وه ل رو

گـردی هیـچـیـنـی جـگـه م خـه مـو تــو

خــه م ســه ر دل مـدران پل پل و تـو تو

بــه خــه مت قه سه م من خه مبـاره نا

ئــیــنــه خــه لـــیـــوه ن تـــه مـــاداره نا



تاريخ : یکشنبه پانزدهم مرداد 1391 | 17:47 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)

خوش به حال روزهای کودکی:

با هم قهرمی كردیم تا قیامت و لحظه ای بعد

قیامت بود

خوش بحال آن روزها كه بزرگترین غصه ما
شكستن نوك مدادمان بود

کودکان دوست داشتی اند

وقتی که قهر می کنند بلافاصله آشتی می کنند

چون کینه ندارند.

 هر چه بسازند زودخراب می کنند

چون به دنیا دلبستگی ندارند.

 با خاک بازی می کنند

چون تکبرندارند.

هر چی خوراکی دارند زود تعارف کرده یا می خورند و برای فردا چیزی نگه نمی دارند

چون آرزوهای دور و درازی ندارند

  انسان بزرگ کسی است که هیچ وقت قلب کودکانه اش را از دست ندهد


تاريخ : یکشنبه هجدهم تیر 1391 | 18:2 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)

عکس از خه مبار هه ورامی:


هـــه نــاســه ی چــیــا بــه یــنــی بــیه ن باو

گــری نــالــه کــه م نــه مــه نــده نـــش تـــاو

سه ربه رزه ن عه شقم چه رمه ن چون په راو

هــه زار دل ســوتــه ن هــه زار چــه م پــر ئاو

هــه رس و هــه ناسه ن بی هه ولی سه راو

مــا یـــه ی ئـــاوایــی پـــاوه شـــاره کـــــه م

دیـــقــم کــه رد کـــونی تـــاقــه یــاره کـــه م


عکس و شعر از خه مبار هه ورامی:



تاريخ : یکشنبه هجدهم تیر 1391 | 17:20 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)
دلبـــــه ری نـــازک تـــه مـام خاتونه ن

گوناش گوراله ده سـش ســابــونــه ن

وه ختی که مه خــوو ددانش ته وه رگ

مــرواری خــه زه ر یــا گــول بـابـونه ن




تاريخ : یکشنبه هفتم اسفند 1390 | 15:42 | نویسنده : خه مبار هه ورامي(اسماعيل كريمي نژاد)

شا ره که م پاوه

هـــه تـــا شــه قــایـــق مــزیـــو کــــواوه             

هـــه تـــا وه ر گــنـــو جــه ئــا ته ژگاوه

هــه تــا تــریـــفــه مـه ی جه هه ساراوه

تــا قـــروئـــان وه نــی پــه ل هور مداوه

هــه ر ئــاوه دان بــی شاره که م پـــــاوه

هــــه تــــا بــــه رزا شــنـــیــــو کـــواوه

تــــا چـــوزه ریــــواو مـــزیــو خـرگاوه

تـــــا دل خـــــرپـــــیــــو لاو دلــــداراوه

هــه ر ئــاوه دان بــی شاره که م پـــــاوه

هــه تــا نــازاری ســوب هــور مــیزاوه

تـــا کـــنـــاچـــی کـــه ژا قــژ لا مـــداوه

تــا ســـیـــروان مــلــو دلــی تــــاشــــاوه

هــه ر ئــاوه دان بــی شاره که م پـــــاوه

هــه تـــا مــه ســئــولــی وه ش بـدیا لاوه

تــا مــیــهــر وه رزی خـاسـا مه ی راوه

تــا عـــه دالــه ت هـه ن جه ده م راساوه

هــه ر ئــاوه دان بــی شاره که م پـــــاوه

پـه ی دلـسوزه کاش پاوه جای نه رمه ن

په ری ناحه زاش ئاته ژگاش گه رمه ن

 



  • دانلود فیلم
  • قالب وبلاگ